آدمایی که باهاشون رفت و آمد می‌کنید، می‌تونن تأثیر عمیقی روی سلامتی آینده‌تون داشته باشن

چند وقت پیش، داشتم به سخنرانی پروفسور لوئیجی فروچی، که متخصص پیریه، تو دانشکده پزشکی دانشگاهمون گوش می‌دادم. یه جمله‌اش خیلی تو ذهنم موند: «قدم بزرگ بعدی تو علم پیری، فهمیدن اینه که عوامل سبک زندگی چطور روند پیری رو کند می‌کنن.»

به نظر من، هدف نهایی همینه. اگه بتونیم روند پیری رو کند کنیم، می‌تونیم دوره‌ای که با بیماری‌های مربوط به سن درگیریم رو به تأخیر بندازیم یا کوتاه‌تر کنیم. به عبارت دیگه، ممکنه برای مدت طولانی‌تری سالم بمونیم و فقط تو چند سال آخر عمرمون درگیر اون بیماری‌ها بشیم و در کل حس جوون‌تر و بهتری داشته باشیم.

همزمان که فروچی داشت سخنرانی می‌کرد، یه تحقیق جدیدی منتشر شد که نشون می‌داد یکی از غافلگیرکننده‌ترین عواملی که روی پیری تأثیر میذاره، زندگی اجتماعی ماست. معلوم شد که در ارتباط موندن با بقیه می‌تونه سرعت پیر شدنمون رو کم کنه.

ما یه مدتیه که می‌دونیم آدمایی که روابط اجتماعی قوی دارن، معمولاً بیشتر عمر می‌کنن و از سلامتی بهتری برخوردارن. چیزی که خیلی مشخص نبود این بود که ارتباطات اجتماعی ما چطور روی بدن ما تو سطح بیولوژیکی تأثیر میذاره.

تو این تحقیق جدید آمریکایی که روی بیشتر از ۲۰۰۰ بزرگسال انجام شده، محقق‌ها قدرت و پایداری ارتباطات اجتماعی آدما رو بررسی کردن؛ چیزایی مثل روابط خانوادگی، مشارکت تو گروه‌های اجتماعی یا مذهبی، حمایت عاطفی و اینکه چقدر تو جامعه‌شون فعال بودن.

اونا یه معیاری به اسم «مزیت اجتماعی تجمعی» (CSA) ابداع کردن؛ که در واقع یعنی یه نفر چقدر از نظر اجتماعی در ارتباطه و حمایت می‌شه. این یه قدم رو به جلو بود، چون بیشتر تحقیقات قبلی فقط عوامل تکی مثل ازدواج یا دوستی رو بررسی می‌کردن.

بعدش محقق‌ها این معیار رو با معیارهای مختلف پیری مقایسه کردن. اونا سن بیولوژیکی (که بر اساس تغییرات DNA، معروف به «ساعت‌های اپی‌ژنتیک»، مشخص می‌شه)، سطح التهاب تو کل بدن، و رفتار هورمون‌های مربوط به استرس – مثل کورتیزول و آدرنالین – رو بررسی کردن.

اونا فهمیدن آدمایی که ارتباطات اجتماعی قوی‌تری داشتن، معمولاً پیری بیولوژیکی کندتر و التهاب کمتری رو نشون می‌دادن. البته، ارتباط زیادی بین زندگی اجتماعی و واکنش‌های کوتاه‌مدت به استرس پیدا نشد، هرچند محقق‌ها گفتن که این ممکنه فقط به این دلیل باشه که اندازه‌گیری اون‌ها سخت‌تره.

در کل، این تحقیق به شواهد رو به رشدی اضافه می‌کنه که نشون میدن ارتباطات اجتماعی ما ارتباط نزدیکی با نحوه پیر شدنمون دارن. ولی شاید نباید خیلی هم تعجب کنیم. انسان‌ها در طول صدها هزار سال به عنوان موجوداتی اجتماعی تکامل پیدا کردن.

برای اجداد باستانی ما، تعلق داشتن به یه گروه فقط برای سرگرمی و هم‌صحبتی نبود؛ کلید بقا بود. کار گروهی ما رو امن‌تر نگه می‌داشت، بهمون کمک می‌کرد غذا پیدا کنیم و از سلامتی‌مون حمایت می‌کرد. پس منطقیه که بدن ما طوری تکامل پیدا کرده باشه که وقتی از نظر اجتماعی در ارتباطیم، بهتر رشد کنه.

مزیت اجتماعی

این تحقیق همچنین نشون داد که مزیت اجتماعی با نابرابری‌های گسترده‌تری هم مرتبطه. آدمایی که سطح تحصیلات بالاتر، درآمد بهتر یا متعلق به گروه‌های قومی خاصی بودن، اغلب پیری کندتر و التهاب کمتری داشتن. این نشون میده که هم شرایط اجتماعی و هم شرایط اقتصادی ما روی نحوه پیر شدنمون تأثیر میذاره.

به نظر میاد دو تا راه برای واکنش نشون دادن به این قضیه وجود داره. اول اینکه، ما به سیاست‌های اجتماعی‌ای نیاز داریم که فقر رو کم کنن و تحصیلات و فرصت‌ها رو بهتر کنن، چون این عوامل به وضوح سلامتی و پیری رو شکل میدن.

ولی دوم اینکه، ما خودمون هم یه کنترلی داریم. تقویت کردن زندگی اجتماعی خودمون – در ارتباط موندن، حمایتگر بودن و مشارکت کردن – هم می‌تونه تفاوت ایجاد کنه.

یادمه که سال ۲۰۱۴ تو واشنگتن دی‌سی بودم برای چهلمین سالگرد تأسیس موسسه ملی پیری آمریکا، جایی که فروچی الان مدیر علمی ارشدشه.

تو اون مراسم، یکی از رئیس بخش علوم اجتماعی پرسید: «مهم‌ترین حوزه تحقیقاتی برای قرن آینده چی خواهد بود؟» اون بدون هیچ مکثی جواب داد: «علوم اجتماعی و ژنتیک.»

اون موقع، همچین برنامه تحقیقاتی‌ای وجود نداشت؛ ولی حق با اون بود. همونطور که این تحقیق جدید نشون میده، ترکیب کردن این دو تا حوزه داره به ما کمک می‌کنه نه تنها بفهمیم چطور پیر می‌شیم، بلکه بفهمیم چطور می‌تونیم بهتر پیر بشیم.

لينک منبع